viernes, 21 de abril de 2017

Unha nova voluntaria europea en Amigos da Terra


Amigos da Terra acolle a unha nova voluntaria europea Réka Patócs chegada dende Hungría, e que acaba de iniciar o seu voluntariado esta semana e permanecerá en Ourense durante os próximos dez meses. A voluntaria súmase aos distintos proxectos e campañas de información e educación ambiental que se desenvolven nos nosos centros e colaborando no Centro de Educación Ambiental ” As Corcerizas”.


martes, 10 de enero de 2017

Evs vacancie for Spanish volunteers in an environmental project in Slovakia


Amigos da Terra NGO acts as sending organization and he is looking for Spanish volunteers for an environmental project in Slovakia

We have 2 vacancies for an approved project for a Spanish volunteer and the activities would start in 06th March 2017 – 30 November 2018 ( 8 months )





lunes, 19 de diciembre de 2016


Formación Intermedia Kelly

Después haber pasado unos días en Jaca en el norte con the School of Sustainability, seguí mi viaje hacía el sur. Así tuve la oportunidad de ver muchos paisajes de este lindo país. También tuve la oportunidad de experimentar un poco de verano en diciembre!

El grupo de la formación intermedia era mucho más grande que el anterior. No fue posible conocer a todos, pero estaba feliz ver a unos amigos de la vez pasada.
Aunque pasé la formación a la llegada muy bien (al final), preferí las actividades que hicimos esta vez. Las actividades fueron más serias, diseñadas para ayudarnos con la motivación, el proyecto personal, resolver problemas que teníamos con nuestra organización y mucha reflexión.

Primero hicimos unos juegos para conocernos, por ejemplo decimos una cosa que te gusta, y todos los demás a que también les gustó la misma cosa se sentaron encima de tu regazo. Con mi ´caminar por las montañas' casi estuve aplastada debajo de una montaña de personas.


Después de estos juegos empezamos con el trabajo de verdad. Para mi era algo muy importante, y me ayudó mucho con la motivación.

La formación intermedia es una parte del SVE muy importante. Es muy fácil perder el tiempo aquí, disfrutando mucho lo que estas haciendo y el país y tus nuevos amigos. Pero el SVE es (o puede ser) una herramienta muy importante para tu futuro, y para sacar lo máximo posible necesitamos pensar lo que queremos sacar del SVE y seguir desarrollando nuestro proyecto. La formación ayudó mucho en este sentido.



Pero por supuesto había un poco de tiempo para hacer turismo. Fuimos a Antequera, una ciudad preciosa cerca de Mollina. Ahí unos voluntarios nos dieron un tour por la ciudad, y nos contaron un poco sobre su historia. Por el vigésimo cumpleaños del Servicio Voluntario Europeo nos regalaron mochilas y con estas mochilas fuimos a la cuidad para ayudar con la difusión del proyecto. Una vez realizado nos sobró tiempo para caminar y tomar unas cañas.


Yo lo pasé bien en Mollina, pero lo más importante es que me ayudó un montón con mi proyecto y me ha dado herramientas que voy a poder utilizar mucho tiempo después.

Además, la comida estaba muy buena, con muchas opciones vegetarianas. Ñam Ñam!








lunes, 7 de noviembre de 2016

A experiencia SVE de Manuel: Croacia



· O teu nome?
O meu nome é Manuel Piñeiro González.

· A onde fuches de voluntariado?
Fun á Sisak, no condado de Sisacka-Moslavina, Croacia, ao sur da capital, Zagreb, na organización de acollida Agencija Lokalné Democratij, que forma parte da rede de ALDA, promovida polo Consello de Europa.

· Con cantos anos?
Entre os 25 e os 26 anos.

· Coñecías o idioma?
Non coñecía o croata. A lingua vehicular de traballo foi o inglés, o cal mellorei moito alí. Aprendín nocións básicas durante a miña estancia, e aínda fiquei namorado das linguas eslavas.

· Por que te decidiches facer este voluntariado?
Decidín facer o EVS por varias razóns: a primeira, porque adiviñaba unha experiencia enriquecedora a nivel persoal, mesmo profesional, segundo, porque naquel momento estaba nun momento de indecisión na carreira que escollera, debido á situación inestable e precaria no mercado laboral dos xornalistas; terceiro, porque estando lonxe da casa, aliviaba a economía familiar un pouquiño.

· Tiñas experiencias semellantes?
Si, eu xa fixera un voluntariado de curta duración en Plungè, Lituania, na asociación Cyrulis, durante o mes de xullo de 2009. Alí, construímos unha casa con técnicas de permacultura co fin de proporcionar un local destinado a centro social. Digo “construímos” porque fomos tres voluntarios do Morrazo, enviados por Amigos da Terra, onde coñecimos a voluntarias e voluntarios de Lituania, Reino Unido, Italia, Xordania, Palestina, Francia, Alemaña.
Amais, un par de anos antes, no 2007 fixera un intercambio xuvenil en Atenas, onde comecei a coñecer os programas xuvenís da Unión Europea, e tiven ocasión de coñecer xente moza de Turquía, Grecia, Letonia, Lituania, Alemaña. Tamén estiven de Erasmus na Università degli Studi di Bologna, en Italia no curso académico 2008-2009.

· En que proxecto ou proxectos colaboraches na asociación?
Traballei no día a día da oficina de LDA-Sisak, facendo recados, axudando con documentación, aprendín a traballar con proxectos europeos de cooperación transfronteiriza con Bosnia e Hercegovina. Unha dos obxectivos da organización foi a promoción do voluntariado local e europeo entre a mocidade de Sisak en institutos e
centros de formación profesional. Tamén botabamos un cabo nas actividades de lecer e tempo libre na residencia de maiores e persoas dependentes: fixemos un graduado en parchís e damas!. Tamén creamos material de promoción e participamos en seminarios, debates, e proxectos europeos de integración. Amais, din aulas de introdución ao español e o portugués na organización local Novi Svijet. Fixemos tamén unha pequena guía de Sisak, como proxecto propio, entre Frosina Stojanovska, a miña compañeira EVS de Macedonia, e mais eu.



· Por que o escolliches?
Tiña moitas ganas de ter una experiencia por contra propia no estranxeiro e Croacia era daquela un país exótico: non tiña nin idea o que alí agardaba. As últimas noticias que tivera daquel descoñecido país era a guerra da antiga Iugoslavia. Desde entón, apagaran a información sobre estes países nos medios xeralistas.

· Que fixeches?
Contactei con Amigos da Terra, expliqueille que estaba disposto a irme de EVS sen problema e aos quince días recibiron unha chamada urxente de LDA – Sisak, que precisaban un voluntario substituto.

· Que dificultades atopaches no SVE/EVS?
Dificultades? Non demasiadas, que eu lembre. Anécdotas: Croacia en inverno é xélida, e naquel inverno, en concreto, foino máis. Estar a -20 graos foi toda unha experiencia. Ter que quentar a casa coa cheminea, e carrexar toda a madeira para tres meses no soto do edificio, aprender a cortar co machado, etc. Son anécdotas, non o pasas de todo ben, mais agora lembro cun sorriso nos beizos.

· Como o solucionaches?
Todo problema ten unha solución. Hai que coñecer o contexto e trazar a estratexia para saír o mellor posible del. Coa inestimable axuda de Frosina, sempre foi todo máis ameno.

· Que foi o que máis che gustou?
Poder facer unha inmersión total nunha sociedade allea foi unha experiencia de vida. Ver como a capacidade de adaptación, iso que nos define como seres humanos, a conservación e supervivencia, entran en xogo, foi unha aprendizaxe enorme. Poder comprobar que a pesar das feridas recentes naquela sociedade, da tráxica guerra na que se viron envoltos, semellan que cicatrizan adecuadamente, cando menos, na mocidade, sector no que eu desenvolvín máis a miña actividade. Viaxar por toda Croacia, achegarme a Bosnia e Hercegovina, a Eslovenia, pasear polas rúas de Zagreb. Bótoo en falla, a verdade. Coñecer a xente á que teño en alta estima aínda hoxe, a pesar da distancia e do tempo, como Frosina, Robert, Nikola, Iva, Dinko, que foron
amigos e colegas ou ás compañeiras de traballo, Ivana Grgic e Ivana Kaleb, mesmo á supervisora, Paula Rauzan, da que valoro o seu traballo máis e máis co paso do tempo.


· Agora con perspectiva, o SVE influíu no teu futuro? En que maneira?
Foi unha lección de humildade. Na miña casa sempre incidiron neste valor, a pesar da posición que ocupes, tenta ser humilde. Mais, viaxando cúrase toda arrogancia de pensarmos como individuos que somos centro do mundo. Como o vello profesor Otero Pedraio, foi un pouco, a viaxe de Adrián Solovio en Arredor de Si, comecei a pensarmos máis en comunidade, en sermos máis nós e menos eu. Ou explicado doutra maneira: pensar na miña persoa con respecto aos demais, e non só na miña persoa. Pensar no meu benestar para, como unha pequena gota de auga que cae na poza,un pouco como efecto bolboreta, mellorar a miña contorna. No apartado profesional, pois estiven preparando as oposicións para administrador da Unión Europea e preparo os exames para acadar o título polo Instituto Ortega i Gasset de Experto en Políticas da UE.

· Recomendarías facer algo semellante? Por que?
Si, sen dúbida. É máis, creo que é unha iniciativa para rapazas e rapaces entre 18 e 21 anos é moi beneficiosa: nesa idade, cando estás a decidir que vas facer da túa vida, unha viaxe e experiencia así, que te obriga a emancipar o pensamento, tan atado a prexuízos, estereotipos e hábitos, polo xeral, é un tesouro para mellorar calquera habilidade, capacidade ou competencia que se prece.

EVS experience of Manuel (Croatia in winter)



· What’s your name?
My name is Manuel Piñeiro González.

· Where were you for your EVS?
I was volunteering in Sisak, in the Sisacka-Moslavina county, Croatia, to the south of the capital city Zagreb. My host organization was Agencija Lokalné Democratija (LDA-Sisak), which is part of the ALDA net, promoted by the Council of Europe.

· Which age were you?
I was there between the age of 25 and 26.

· Did you know the native language?
No, I didn’t know Croatian at all. The communication language was English most of the time, which I improved a lot there. I learned a basic level of Croatian during my stay -and after that- as well: I fell for the Slavic languages. I can understand it, though I’m not a fluent speaker.

· Why did you decide to volunteer?
I decided to do the European Voluntary Service for several reasons: first of all, because I could guess it would be a really enriching and rewarding experience both personally and professionally; secondly, because in that time, my career was on edge, since the labor market was being unstable and unsure for journalists, I mean, precarious, and lastly, because I was being far from home, I relieved a bit my families economy.



· Had you have previous experiences like this?
Yes, sure. I had volunteered in a short term EVS in Plungè, Lithuania, with Cyrulis association, during the month of July of 2009. There, we built a house, using permaculture techniques in order to provide a social center for a local association. I’ve said “we built” because we went three Morrazo’s volunteers, where we met and got to know other volunteers from Lithuania, United Kingdom, Italy, Jordan, Palestine, France or Germany.

Apart from that, two years before, in 2007, I had done a European youth exchange in Athens, where I started to learn about the EU’s youth programs and I had the chance to meet youngsters from Turkey, Greece, Latvia, Lithuania and Germany. A year later, I was in Erasmus a year of my Journalist’s degree in Italy, in the Università degli Studi di Bologna.

· Which project were you involved in?
I worked day by day in the LDA-Sisak’s office, running errands, helping to complete documentation, learning how to work with European projects. One of the aims of the
organization was promoting international and local voluntary service amongst the Sisak’s youth, making presentations in high school and vocational training schools. We also lent a hand in the leisure time in the Elders and Dependents home, playing with the residents there: we got a Don’t get mad’s degree and Checkers’ master! Additionally, we thought up and designed promotional material for LDA-Sisak, and took part in workshops, debates and European integration projects. I also taught introduction lessons of Spanish and Portuguese in a local youth organization Novi Svijet. Frosina Stojanovska -my Macedonian workmate and also EVS’er- and I made up a little Sisak’s guide, as our own project.

· Why did you choose it?
I looked forward to have my own experience abroad and Croatia at the time, from my point of view, was an unknown country: I had no clue what was waiting for me there. The last news that I’d heard was about the former Jugoslavia’s war, in the 90’s, when I was a child. From then, Spanish media system had turned off the information about it and any related country.

· What did you do?
I got in contact with Amigos da terra, I explained them that I was ready to be an EVS participant without any doubt. Fifteen days later, they told me about the LDA Sisak’s last call, since they needed a replacement.

· Which difficulties have you met in your EVS?
Difficulties? Troubles? Not so many, that I remember. Stories? Thousands: northern Croatia, far from the sea where Sisak is, is as anyone can guess very icy in winter. And that winter specificially was terrific. I’d never been at –20 degrees Celsius before or in a snow storm. We had to get warm in our apartment, where we had fireplaces. Have you tried to light a fire with freezing cold? Oh! And we had to carry the amount of wood for three months from the street to the basement, and later upstairs. So, I learned how to chop wood. Aye, aye… I know, I am a city slicker… what can I say in my defense? They are stories at the end, from the distance and time, they are even funny now, I remind them with a smile on my face.

· How did you work them out?
Every problem has its solution. You must learn the context and map out a strategy to get out of trouble the best way possible. With the immeasurable help of Frosina, of course, everything was always easier and funnier than usual.

· What did you like the most?
With perspective, what I enjoyed the most was to dive in a foreign society: it was a real life’s experience! I could see our ability to adapt -which defines us as human beings- so the conservation and survival come into play. Definitely, it was a huge learning experience. On other hand I could verify that, despite of the recent wounds in that
society, despite of the tragic war they got involved in, it looks like they are healing properly. At least this was true among the youth people with whom I developed more my activity. I also traveled around Croatia, Bosnia-Herzegovina, Slovenia. Walking through Zagreb’s streets: I miss it, to tell the truth. I met people I still have in high esteem, despite the distance and time: Frosina, Robert, Nikola, Iva, Dinko, who were my friends, or my workmates Nusa, Ivana Grgic and Ivana Kaleb, or even my supervisor, Paula Rauzan, whose work I value over time more and more.



· In your opinion, how has the EVS influenced you?
It was a lesson in self-effacement and self-awareness. At home, my family always taught me that value. Despite the position you have, don’t take advantage, try to be humble. Nevertheless, traveling is a good way to heal the arrogance of thinking about ourselves as only individuals, as the center of the world. As the old professor Otero Pedraio tell us in his book Arredor de si, I experienced that sort of personal travel as his protagonist Adrián Solovio. I started to think more about the common welfare, as community, as a collective being, and less as only I, me and myself. Put differently: I think about my persona related with other people around, and not just about mine. Thinking in my welfare in order to, like a small drop of water in a puddle, a bit like the butterfly effect, improve my environment. Professionally, I’ve been studying the EU Administrator tests for a while and I’m getting the diploma of Expert in EU policies in the Instituto Ortega I Gasset soon.

· Would you recommend anyone to volunteer? Why?
Yes, of course. What’s more, I believe it’s a really good initiative for youngsters between 18 and 21 years old because in that age, when you are dealing with thousands of doubts in your life a trip and experience like this -that forces you to free your mind, so tied to prejudices, stereotypes and habits in common sense- is a treasure to improve any abilities, skills and competences.

jueves, 13 de octubre de 2016

"El SVE te transforma para mejor" dinos Andrea dende Francia




 Andrea Caride, dende Niza, cidade onde reside actualmente cóntavos como foi a súa experiencia e como lle cambiou a vida o seu SVE en Francia...



Por qué elixeches facer un SVE?
Antes de hacer el SVE, el voluntariado ya hacía parte de mi vida pero vivir esa experiencia en el extranjero me atraía enormemente. El hecho de conocer cómo funcionan las cosas en otros países siempre me pareció muy importante. También era un reto personal el saber si podía vivir yo sola una experiencia de ese tipo y si podía ser útil a pesar de no hablar el mismo idioma de las personas con las que iba a colaborar.


Qué é o que máis che gustou?
Lo que más me gustó fue el hecho de haber tenido la posibilidad de conocer otra cultura -en mi caso la francesa-, gracias a vivir cotidianamente en el país. Me encantó aprender de las diferencias y de las semejanzas. Fue muy gratificante el saber que, pese a la barrera de la lengua, podía trabajar con mis compañeros y ser igualmente útil. Esta experiencia sirvió enormemente para mi propio desarrollo personal, me ayudó a conocerme mejor y a aprender prácticamente todos los días algo más de mi misma y de los demás.


Qué é o que menos che gustou?
La verdad es que no hay grandes cosas que no me hubiesen gustado. Al principio, los tres primeros días fueron un poco difíciles. Era la primera vez que iba a pasar una larga temporada sola fuera de casa y eso me imponía un poco. Pero esa pequeña aprensión inicial de no saber qué va a pasar, se fue al tercer día. Lo recuerdo perfectamente porque yo misma me hice la reflexión cuando noté que ese pequeño miedo de los primeros días se había transformando en euforia y ganas de hacer un montón de cosas.
¡Lo que menos me gustó fue el tener que volverme para casa!


Tiveches algún problema?
Durante mi voluntariado no tuve ningún problema grave. La gente de la asociación que me acogió eran unas personas magníficas y con gran sentido del humor, siempre había alguien disponible para ayudarme.


Cal foi o maior aprendizaxe que tiveches durante a tua estancia?
Mi mayor aprendizaje fue el de darme cuenta de que para poder superarse y crecer personalmente hay que osar y arriesgar su propio confort. Para conocerse a sí mismo hay que conocer y entender también a los demás, sobre todo a aquellos que son muy diferentes a nosotros mismos. Y para poder comprender mejor su propia identidad cultural, hay que poder ponerla en perspectiva conociendo y viviendo otras culturas.


Agora con perpectiva, o SVE influiu no teu futuro? En que maneira?
Sin ninguna duda. No sólo contribuyó a todo lo que he dicho anteriormente sobre mi desarrollo personal, sino que además gracias al SVE mi futuro se unió a Francia, y hoy en día trabajo, resido y he fundado una familia en Francia. ¡Ya veis hasta qué punto influyó!


¿Por qué aconsellarías a outras persoas facer un SVE?
El SVE es una experiencia genial, emocionante y muy enriquecedora. Para aquellos jóvenes que han dedicado toda su vida a estudiar o que todavía están en ello, es un modo de volver a tomar contacto con la realidad. Es una gran oportunidad para auto-superarse al mismo tiempo que se ayuda a otras personas. Las emociones, amistades y vivencias que se tienen durante un SVE son inolvidables y únicas. El SVE te transforma para mejor.




O mes de Lara en Lituania



 Lara Dopazo cóntavos a súa experiencia de SVE/EVS de curta duración en Lituania











  • Por que elixiches facer un SVE?
Pois en realidade non foi unha escolla: o voluntariado chegou a min por azar. Agora, visto con perspectiva, agradezo enormemente a ese azar que me puxera diante un voluntariado (e ademais en temas ambientais!!!) e dáme mágoa non ter coñecido o SVE antes, para poder, quizais, planificar un voluntariado de longa duración.

  • Que é o que máis che gustou? E o que menos? Tiveches algún problema?
Creo que me gustou todo. O voluntariado que eu fixen foi dun mes, e xuntámonos unhas 15 persoas de toda Europa e tamén de Xordania e Palestina, máis persoas da organización de acollida, que eran máis ou menos da mesma idade que as voluntarias e estaban moi involucradas na vida cultural da vila á que fomos. A acollida foi máis que cálida, con todo previsto para a nosa chegada e unha implicación grande a nivel local. Os recursos materiais eran escasos (por exemplo, acampamos durante máis da metade da estancia) pero isto tamén foi parte da adaptación ao entorno no que estabamos, e da aprendizaxe de ser o máis respectuosas posible co medio ambiente. 
 
  • Cal foi a maior aprendizaxe que tiveches durante a túa estancia?
Pola parte grupal, foi todo un reto a comunicación e a convivencia nun entorno tan multicultural. Non todo o mundo falaba inglés, e quen o falaba era cunha fluidez moi diferente. Desenvolvemos a capacidade de comunicarnos en diferentes linguas, de traducirnos unhas aos outros e mesmo de comunicarnos sen falar se era preciso. O mesmo aconteceu cos costumes de cada quen, e co xeito de ser e estar culturais. Foi un mes de botar prexuízos abaixo e de saber sacarlle o mellor partido ás nosas diferencias.
Pola parte 'natural', digamos, a experiencia foi magnífica. Parte do voluntariado desenvolveuse nun parque protexido, e o entorno era impresionante. Tamén a el tivemos que adaptarnos e tentar ser o máis respetuosas posible: non había casas, nin luz eléctrica, nin auga canalizada. Creo que eses días axudáronnos a aprender a priorizar e decidir que era importante e que non; así como a tomar decisións en grupo que fosen boas pra todo o mundo.

  • Agora con perspectiva, o SVE influíu no teu futuro? En que maneira?
Axudoume a ser máis adaptable a entornos culturais diferentes ao meu. A tentar ser menos prexuizosa cara o diferente e tentar comprender aos demais, que soa a frase feita de libro de autoaxuda, pero é certo. E axudoume, tamén, a ter unha pouca máis capacidade de supervivencia en lugares máis austeros (non sei moi ben como dicilo).
Cambiou a miña percepción de Europa, respecto ao crisol de culturas que é, e a miña relación coas linguas, coas francas como o inglés, pero tamén as minoritarias e minorazadas, como a miña e como boa parte das que se falan neste continente.

  • Por que aconsellarías a outras persoas facer un SVE?
Porque é unha oportunidade única de ir a un lugar ao que probablemente sexa difícil ir noutro contexto a facer algo que probablemente sexa imposible facer noutro contexto. Os beneficios de facer un SVE non son materiais, palpables. E son dificilmente explicables: aprender a comunicarte, a adaptarte e sobrevivir nun contexto cultural alleo, aprender linguas, facer amigos absolutamente distintos a ti, e gañar en autonomía. Aprender e desfrutar, finalmente, todo nun. É unha sorte poder facer un SVE.